گلی گم کرده ام...

بعضی وقتها به آبجی کوچولویم حسودیام میشود.آخر او وقتی دو سالش بوده به کربلا رفته و من هنوز که هنوز است نرفتم. چیز زیادییادش نمیآید ولی خب من که خوب یادم است. آنقدر عاشق کربلا شده بود که حتی توی محلخودمان هم بارها و بارها به کربلا رفت! بعضی وقتها یکهو غیبش میزد. شاید سه چهارسالش بیشتر نبود. یکهو غیبش میزد و من و مادر و بقیه هراسان دنبالش میگشتیم. باراول خودم چند کوچه آنطرف تر نزدیک خانۀ شیخ امینی پیدایش کردم. بعدها هم مادرم چندباری همان نزدیکیها پیدایش کرد. خودش میگفت به کربلا رفته. شاید معماری آن کوچهشبیه معماری کربلا بوده... نمیدانم. ولی خیلی شانس داشتیم که زود پیدایش میکردیم.آبتین خیلی بدشانس بود. کلاس اول راهنمایی همکلاسیام بود. یک روز خبردار شدم کهبرادر کوچکترش گم شده. برادرش هم سن و سال آبجی کوچولوی من بود. آبتین بعد از آناتفاق همیشه توی کوچهها دنبال برادرش میگشت. دیگر مدرسه نمیآمد و کل روز رادنبال او میگشت. بیچاره بعد از یک مدت ناامید شد. دیگر از برادرش هیچ خبری نشد....

خیلی خوب یادم هست که گم شدن برادرش چه تاثیربزرگی روی زندگیشان گذاشت. مادرش از آن به بعد همیشه دم در مینشست و پسته میشکستکه مبادا پسرش از آن حوالی رد شود. همیشه چشمش به اینور و آنور بود. پدرش شغلش راعوض کرد و نمکی شد. میخواست با گاری کل شهر را دنبال پسرش بگردد. خود آبتین همشروع کرد به ولگردی توی کوچهها و بیابانها. بیچارهها زندگیشان نابود شد. البتهدرکشان میکنم. غم از دست دادن برادر و فرزند سخت است!

کلا غم از دست دادن سخت است. غم گم کردن واقعاچیزی نیست که بشود فراموشش کرد و سرد شود. ولی خب بعضیها خیلی راحت با این گمکردن کنار میآیند. حالا که فکر میکنم میبینم ما همهمان خیلی راحت با این گم کردنکنار میآییم. جملات قبلم را تا حدودی پس میگیرم. کمی که توی خاطراتم میگردممیبینم من هم چیزهای باارزشی را گم کردهام. چیزهایی که شاید اصلا متوجه غیبتشانهم نشدم. شما هم شاید مثل من باشید. چند وقت پیش آبتین را دیدم. معتاد شده بود.همینطور با کمر خم توی خیابان تند تند راه میرفت. نمیدانم چرا ولی یک احساسی بهمن میگوید آبتین غم گم شدن برادرش را فراموش کرده. این غم دیگر اذیتش نمیکند. حالاغم دیگری گریبانش را گرفته و رها هم نمیکند. شاید او هم مثل من خودش را گم کرده...